Het dagelijkse leven van Biscotto: tussen warme ovens en kleine zorgen

Een dag in het leven van Biscotto lijkt nooit echt op de vorige, en misschien is dat net wat hem het meest geruststelt: hij hoeft zich tenminste niet veel te herinneren, want niets herhaalt zich ooit helemaal op dezelfde manier. De ochtend, of de kunst om te onthouden wie je bent Meestal begint alles met een zacht paniekje: Biscotto wordt wakker, kijkt naar zijn fabriek en heeft een paar seconden nodig om te beseffen dat ja, het wel degelijk de zijne is. Dan trekt hij zijn schort aan (vaak achterstevoren) en loopt hij naar de ovens, terwijl hij de lijst met cookies van de dag mompelt, die hij drie keer vergeet en weer terugvindt voordat hij in de keuken aankomt. Onvoorspelbare dagen Bij Biscotto verloopt geen enkele dag helemaal zoals gepland. Hij kan een hele zak bloem over zichzelf uitstorten, verdwalen tussen de voorraadkamer en de oven, terwijl die op drie meter van elkaar staan, of klokslag twaalf besluiten een hele bakbeurt opnieuw te beginnen omdat "hij voelde dat er iets niet klopte". Zijn medewerkers (en zijn klanten) zijn intussen gewend geraakt aan die vrolijke wanorde, waaruit trouwens enkele van de beste ideeën van het huis voortkomen, zoals de Cookie Bowl Chaperon Rouge, ontstaan uit pure improvisatie op een dag vol twijfel. De kleine zorgen van de avond 's Avonds, als de ovens uit zijn, moet Biscotto vaak twee of drie keer controleren of alles goed op slot is, of de bestellingen voor de volgende dag ergens genoteerd staan (ook al zal hij ze waarschijnlijk tien keer herlezen) en of er niets vergeten is. Hij is een eend die zich snel zorgen maakt, maar hij zet die ongerustheid om in een bijna obsessieve zorg voor elke cookie die zijn fabriek verlaat. Een eenvoudig, zoet leven vol verrassingen Tussen de vergeetachtigheid, de onhandigheden en de kleine zorgen door blijft het leven van Biscotto vooral een leven vol lekkers. Hij vindt niets zo fijn als zien hoe een klant in een nog warme cookie bijt en hoe diens gezicht dan oplicht; dat vergeet hij nooit. Daarom keert hij elke ochtend, ondanks de vermoeidheid, ondanks de zenuwen, terug naar zijn ovens, want ergens, midden in de chaos, voelt hij zich daar thuis.